Czas Jarmarków

Dynamiczny rozwój miasta począwszy od przełomu XIV/ XV wiek a także w XVI wieku Lublin zawdzięczał głównie instytucji jarmarków handlowych.

Król Władysław II Jagiełło 15 kwietnia 1383 r. umożliwił lubelskim sprzedawcom prowadzenie swobodnego handlu z Litwą, a 2 stycznia 1392 r. pozwolił organizować jeden coroczny, 16-dniowy, jarmark w okresie Zielonych Świąt. Miasto otrzymało prawo składu, Król Kazimierz IV Jagiellończyk 30 czerwca 1448 r. zezwolił na organizację kolejnych trzech imprez handlowych w mieście nadbystrzyckim.

Dzięki jarmarkom bogacili się mieszczanie, kupcy, rzemieślnicy, wielkie latyfundia magnackie oraz folwarki szlacheckie. Zarobione pieniądze pożytkowano na nowe inicjatywy budowlane, które można do dzisiaj podziwiać w formie bogatych kamienic staromiejskich. Dzięki wymianie handlowej w Lublinie na przestrzeni kilku wieków osiedlali się przedstawiciele różnych nacji – Rusini, Niemcy, Szkoci, Żydzi, Tatarzy, Ormianie, Grecy.  W epoce oświecenia na lubelskie ulice zawitał bruk, odnowiono liczne budowle publiczne. Dofinansowywano i fundowano lubelskie świątynie: rzymsko-katolickie, żydowskie, prawosławne, luterańskie. Pieniądze z handlu przeznaczano również na rozwój szkolnictwa, wyposażano prywatne biblioteki, finansowano przytułki. Na jarmarki docierały wieści polityczne, nowinki intelektualne, kulturalne, religijne czy światopoglądowe, odbywała się wymiana informacji. Podczas jarmarków zawierano umowy związane z zakupem książek, map, obrazów, kolportażem druków ulotnych; kreowano lubelski świat mody, czy wprowadzano nowe modele zachowań. W jarmarkach uczestniczyli lekarze, balwierze, hodowcy egzotycznych zwierząt i roślin. W pewnym stopniu targi przyczyniały się do upowszechniania medycyny i wiedzy ogólnej. Na jarmarkach aktywną grupą byli również artyści.

POBIERZ WIĘCEJ DO PRZECZYTANIA

12-15.08 sob.-wt., godz., Wystawa plenerowa, Plac po Farze

NN_nowe